Μάριος Σπηλιόπουλος
biographyworkspubssources
ΤΑ 700 ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

«ΣΥΝΟΨΙΣ ΙΙ–ΘΕΟΛΟΓΙΕΣ»
ΕΘΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ,
ΑΘΗΝΑ, 2002

Χαλίκι θαλάσσης, καντήλι,
παπούτσια, χρώμα, βίντεο,
ήχος

«« | »»
πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγένθυνση  

Η κατασκευή ήταν ένα παραλληλεπίπεδο δωμάτιο μήκους 11μ, πλάτους 4 και ύψους 3,20 (οι αναλογίες της σάλας του πατρικού σπιτιού του καλλιτέχνη). Απέναντι από την είσοδο προβάλλεται μια θάλασσα με ορίζοντα, που το κύμα της σκάει στο δάπεδο. Στο κέντρο της θάλασσας, ανάμεσα στα κύματα, καίει φλόγα. Στους τοίχους των δύο μεγάλων πλευρών είναι γραμμένα με τον γραφικό του χαρακτήρα 700 θεωνύμια. Ακούγεται ο ήχος της θάλασσας ενώ η δική του φωνή διαβάζει τα θεωνύμια στο ρυθμό του παφλασμού των κυμάτων. Στο δάπεδο του χώρου – κεντρικά- και με φορά προς τη θάλασσα τοποθετούνται ζευγάρια από χρησιμοποιημένα παπούτσια διατεταγμένα σε επτάδες που καταλήγουν στο κύμα. Τη ρυθμική διάταξη, διαταράσσουν δύο ζευγάρια παπουτσιών –ένα ανδρικό και ένα γυναικείο – τοποθετημένα κάθετα προς την πλευρά των υπολοίπων, περίπου στο κέντρο της διάταξης. Το δάπεδο, είναι σκεπασμένο με χαλίκι θαλάσσης. Στους τοίχους της εισόδου, και έξω από τον χώρο υπάρχουν όλα τα ονόματα των «δωρητών» των παπουτσιών.

«...Στα πρώτα μου βήματα θεωρούσα τη μνήμη μόνο δική μου, κτήμα μου, βαλίτσα του ταξιδιού μου. Αργότερα πίστεψα πως αντλώ εικόνες από αυτά που δεν ξέρω, από τη βεβαιότητα της άγνοιας μου, από αυτά που πάντα μου διαφεύγουν. Και η μνήμη τώρα νομίζω πως ανήκει στους άλλους, σ’ αυτούς που συναναστρέφομαι, σ’ αυτούς που αγαπώ.»
Σπηλιόπουλος Μάριος (2002), κατάλογος ομαδικής έκθεσης, «ΘΕΟΛΟΓΙΕΣ: ΣΥΝΟΨΙΣ ΙΙ»

«...Ο θεός, στο βαθμό που ως πολιτιστική ανάγκη έχει εκλείψει προ πολλού από τη νεοτερική καθημερινότητα, είναι μια πολιτισμική μνήμη που προστίθεται στην αρχέγονη... Η ακαταπόνητη ανάγνωση των θεωνυμιών, η απνευστί γραφή τους στον τοίχο από τον καλλιτέχνη... επιχειρεί να επαναφέρει στη ζωή την αρχέγονη μνήμη που η μεταμοντέρνα συνείδηση έχει θέσει σε αχρηστία... Κατασκευάζοντας την αρχέτυπη εκκλησία, με τη μορφή μινιμαλιστικού ελληνικού ναού, ο Σπηλιόπουλος ξαναδιαβάζει, ξαναγράφει τον μεταμοντέρνο θεό όμως ως ασκητής αλλά ως προσομοίωση ασκητή... Στο έργο εκ κατασκευής αναδεικνύονται τα βασανισμένα παπούτσια, τα χειροπιαστά ίχνη του πεπερασμένου και του φθαρτού στην αιωνιότητα... Οι ψυχές αυτές βαδίζουν προς την αιωνιότητα με μόνη τη σιγουριά του μέλλοντος τους, διασχίζοντας την εικονική θάλασσα, υπερβαίνοντας τον άσβεστο λύχνο, αφήνοντας πίσω ως μνήμα και μνήμη τα χρησιμοποιημένα τους παπούτσια.»
Μαραγκόπουλος Άρης (2002), κατάλογος ομαδικής έκθεσης, «ΘΕΟΛΟΓΙΕΣ: ΣΥΝΟΨΙΣ ΙΙ»