Μάριος Σπηλιόπουλος
biographyworkspubssources
«ΤΟ ΤΟΠΙΟ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ – ΜΝΗΜΗΣ ΦΥΛΑΚΙΟΝ ΙΙ»

ΓΚΑΛΕΡΙ WIGMORE,
ΛΟΝΔΙΝΟ 1998
Καρέκλα, τραπέζι,
γαλβανισμένη λαμαρίνα,
κλαδιά, χρυσά γράμματα,
νερό, πέτρα


«« | »»

πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγένθυνση  

Είναι μια εγκατάσταση εμπνευσμένη από τα γραπτά του Νίκου-Γαβριήλ Πεντζίκη και ειδικότερα από το διήγημα «Το Τοπίο του Είναι», ένα έργο, όπου ο συγγραφέας αντιπαραβάλλει τα μέλη του σώματός του με τοπία της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Θεσσαλονίκης. Η εγκατάσταση περιλαμβάνει μια καρέκλα και ένα τραπέζι που στέκονται μέσα σε μια μεταλλική στέρνα νερού, ενώ στην επιφάνεια του τραπεζιού είναι γραμμένο με χρυσά γράμματα ολόκληρο το διήγημα. Στην ίδια επιφάνεια βρίσκονται διάσπαρτα κλαδιά. Στο ανοιγμένο, γεμάτο νερό, συρτάρι του γραφείου υπήρχε γραμμένο επίσης ένα κείμενο του Πεντζίκη. Ένας ηλεκτρικός γλόμπος, γυμνός, φωτίζει από το ταβάνι ολόκληρη τη σύνθεση.
Η εγκατάσταση κάλυπτε τον υπόγειο χώρο της γκαλερί, ενώ στο ισόγειο εκτίθονταν άλλα είκοσι πέντε περίπου έργα του Μάριου Σπηλιόπουλου. Ένα μουσικό κουτί, μια οικογενειακή φωτογραφία επιστρωμένη με κερί, ο ιστός μιας σημαίας, μια σύνθεση ετερόκλητων στοιχείων, που αναφέρονται στο πνευματικό και συναισθηματικό σύμπαν του συγγραφέα και εισάγουν τον θεατή στον κόσμο του καλλιτέχνη πριν περάσει στο δεύτερο επίπεδο.
Τα εγκαίνια συνοδεύτηκαν από δράση. Διήγημα του Νίκου-Γαβριήλ Πεντζίκη, γράφτηκε «απνευστί» στον τοίχο της αίθουσας και διαβάστηκε προφορικά από τον καλλιτέχνη.

«... Όταν η μνήμη είναι εναργής, το παρόν παίρνει μια άλλη διάσταση, ποτέ ταυτόσημη με το νεκρό παρελθόν ή τη φευγαλέα επικαιρότητα. Μια διάσταση σχεδόν μαγική και ασύλληπτη όσο το απεριόριστο του χρόνου και του χώρου. Ο Μάριος Σπηλιόπουλος, ως καλλιτέχνης του παρόντος, ως κληρονόμος και εκφραστής του χθες και του σήμερα, αναζητά, ως λάτρης της έννοιας της δημιουργίας, αυτή τη μαγική διάσταση, γιατί η πίστη του είναι ριζωμένη στην αξία της ζωτικότητας της ζωής, δηλαδή της μνήμης».
Στρούζα Εφη, (1997), κατάλογος ατομικής έκθεσης «Memory’s Fort»